Kendimdeki Değişim

Elinden geleni yapmanı beklerler ama sırf kendini gösterebilmen için. Tatmin olunursa da devamı beklenir. Hele bir bakalım devamı gelecek mi? Sabrın ve dayanma gücün buna yetecek mi? Ömrünün en verimli çağlarını buna dahil etmiyorum bile…

Madalyonun ters yüzündeyse; hakkım olanı alamayacağım için neden kendimi yıpratayım? Kendimi ne kadar ortaya koysam da hep daha fazlasını isteyecekler düşüncesi yok mudur? Sen verdikçe onlar ister… Sen istedikçe hiç oralı olmazlar…

Ne kadar da alışılagelmiş bir düzen değil mi? İpleri kaptıranın sonuna kadar sömürüldüğü, hakkını arayınca değil susmakla , göz yummakla yerini sağlamlaştırdığı bir koltuk misali.

Kendindeki değişimi hissettikçe yükselen seslerin, kendini köreltip onlara benzedikçe kesilmesi gibi. Ne kadar uyumlu olursan bir o kadar her şey sütliman. İdare etmek mi denir yoksa biçarelik mi? Adına ne denirse densin… Sen öyle de böyle de kalabiliyorsan ayakta buna da hayat denir. Buna da sadece eyvallah denir.

Yazan : Turgay GEZİCİ

Yorumlara kapalıdır